Rumunia Zabytki

Pipera to dzielnica, położona w pierwszym sektorze, w północnej części Bukaresztu, stolicy Rumunii. W granice miasta została włączona w roku 1995. Wcześniej stanowiła oddzielną wieś. Dawniej była siedzibą arystokracji. Obecnie jest to część Bukaresztu o najdroższej ziemi, w 2005 roku 1 m² ziemi kosztował około 1000 RON (ok. 1000 PLN). Dzielnica obsługiwana jest przez stację metra Pipera, będącą północnym punktem końcowym linii 2. Pipera jest jedną z głównych lokacji w książce George Călinescu pt. Czarna Komoda.

Fotbal Club Rapid Bucureşti – rumuński klub piłkarski. W przeciwieńswie do innych klubów z Bukaresztu, Dinama i Steaua, Rapid nie jest tak ututyłowany i często był degradowany do drugiej ligi. Obecnie klub jest własnością George Coposa, zamożnego rumuńskiego biznesmena.

II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza prawie wszystkimi państwami europejskimi, brały w niej udział główne państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej, Australii i Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci).

Za datę rozpoczęcia wojny przyjmuje się 1 września 1939 – atak Niemiec na Polskę, 3 września 1939 przystąpiły do wojny Wielka Brytania i Francja (w piśmiennictwie zachodnim podaje się czasami tę drugą datę jako początek wojny światowej). Niektórzy za początek wojny światowej uznają wojnę japońsko-chińską, rozpoczętą 7 lipca 1937 najazdem wojsk japońskich, jednakże aż do 1941 konflikt ten pozostawał lokalny. W historiografii radzieckiej istniało pojęcie Wielka Wojna Ojczyźniana, rozpoczynająca się 22 czerwca 1941 wraz z atakiem niemieckim na ZSRR. Dla Amerykanów wojna rozpoczęła się 7 grudnia 1941, wraz z atakiem japońskim.

Zapowiedzią nadchodzącego konfliktu był wzrost nastrojów nacjonalistycznych i dążeń ekspansywnych ze strony państw osi, wyrażający się w ataku faszystowskich Włoch na Abisynię (wojna włosko-abisyńska 1935-1936), trwającej od 1937 wojnie chińsko-japońskiej (którą część historyków uważa za część II wojny światowej) oraz rozbiorze Czechosłowacji (październik 1938). W Hiszpanii od 1936 roku trwała krwawa wojna domowa, w której starły się interweniujące państwa faszystowskie i komunistyczny ZSRR. II wojnę światową poprzedziły też takie agresywne zachowania ze strony III Rzeszy, jak: zajęcie Nadrenii w 1936, Anschluss Austrii (marzec 1938 – marzec 1939) oraz aneksja Kłajpedy i Czech. Ze strony Włoch przykładem złamania prawa międzynarodowego było zajęcie Albanii wiosną 1939.

Położona w samym sercu Rumunii niewielka Sighişoara to niezwykłe miasto. Średniowieczne Wzgórze Zamkowe, wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO, na każdym robi ogromne wrażenie – nieprzypadkowo właśnie tutaj odbywa się słynny festiwal średniowiecza.

Otoczona murami i zdominowana przez charakterystyczną wieżę Zegarową Sighişoara (węg. Segesvár, niem. Schässburg; niecałe 40 tys. mieszkańców) bywa nazywana rumuńskim Carcassonne, ale częściej po prostu Perłą Transylwanii. W lecie w Sighişoarze kłębi się tłum turystów (nieco spokojniej robi się we wrześniu), dlatego w szczycie sezonu może być problem z noclegiem, zwłaszcza w tańszych obiektach.

Na miejscu dzisiejszego miasta w czasach starożytnych istniała dacka osada, a po niej rzymski obóz. W XIII w. niemieccy koloniści założyli wieś, która szybko się rozwinęła. W 1280 r. źródła wspominają o osadzie Castrum Sex – prawdopodobnie była to już niewielka twierdza na wzgórzu. O jej znaczeniu świadczy fakt, że dominikanie zdecydowali się wznieść w pobliżu klasztor i w 1298 r. otrzymali od papieża Bonifacego VIII list odpustowy. W XIV w. Sighişoara przeżyła nagły rozkwit – w miasteczku działało 25 cechów rzemieślniczych i była tu siedziba saksońskiego okręgu administracyjnego i sądowego podporządkowanego stolicy w Hermannstadt. Ze względów bezpieczeństwa twierdza na wzgórzu została w XV w. rozbudowana, a Dolne Miasto otoczono murem.

Imponujący secesyjny gmach Cazinoul (Kasyno) zaprojektował w 1909 r. Daniel Renard, architekt urodzony w Rumunii i wykształcony w Paryżu. Przed bogato zdobioną fasadą z wielkim oknem w kształcie wachlarza rozciąga się dziedziniec z licznymi arkadami. W Kasynie mieści się restauracja, kawiarnia i dyskoteka. Naprzeciwko wznosi się Acvariu (Akwarium), gdzie można podziwiać rozmaite stworzenia morskie i słodkowodne.

Po przeciwnej stronie blvd Carpaţi stoi reprezentacyjny budynek chińskiego konsulatu. Podążając promenadą w kierunku wschodnim, dochodzi się do popiersia Michała Eminescu z 1934 r., wyrzeźbionego przez lokalnego artystę Oskara Hana. Wielki rumuński poeta spogląda w morze zgodnie z życzeniem, które wyraził w jednym ze swoich wierszy.

Nieopodal, przy wielkim białym budynku marynarki wojennej wznosi się smukła niewysoka Farul Genovez (latarnia genueńska), prawdopodobnie z XIII w. Niewykluczone jednak, że postawili ją dopiero w 1860 r. Anglicy podczas budowy portu w Konstancy (na pewno z tego okresu pochodzi oszklona nadbudowa). Nie ulega wątpliwości, że przedstawiająca okręt płaskorzeźba nad wejściem (być może znaleziona gdzieś i wkomponowana w budowlę przez Brytyjczyków) powstała w średniowiecznej Genui.

Dziś unikalne malowane cerkwie klasztorne zaliczają się do najcenniejszych zabytków w skali europejskiej. W 1993 r. trafiły razem na listę światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO.

Hospodarstwo Mołdawskie nigdy nie było silnym państwem, zawsze musiało liczyć się z interwencją – dyplomatyczną czy zbrojną – mocniejszych sąsiadów. W XV i XVI w. ani Turcja, ani Polska nie pozwalały tutejszym władcom na wznoszenie twierdz i obwarowanych zamków. Dlatego książęta mołdawscy w pobliżu swoich siedzib oraz w ważnych punktach strategicznych budowali umocnione klasztory. Otaczano je potężnymi murami obronnymi i w razie potrzeby obsadzano załogą wojskową. W obliczu najazdu okoliczni mieszkańcy zamykali się wewnątrz i przygotowywali do oblężenia.

Cerkiewki były małe, wierni – nie mieszcząc się w środku – stali na zewnątrz, pod obszernymi okapami gontowych dachów. Właśnie dla niepiśmiennych chłopów i żołnierzy, często nierozumiejących nawet liturgii w języku staro-cerkiewno-słowiańskim, zewnętrzne ściany cerkwi pokrywano malowidłami przedstawiającymi sceny biblijne, układające się w swoiste historyjki obrazkowe. W Jassach powstała nawet szkoła malarzy religijnych, którzy w swej twórczości wykorzystywali motywy ludowe. Najbardziej w tych ogromnych kompozycjach zaskakuje realizm, z jakim przedstawiono postacie w typowych dla tych stron ubraniach (negatywne charaktery i diabły ukazywano zwykle w strojach tureckich), niejednokrotnie z narzędziami przypominającymi te, które do dziś przetrwały w wiejskich zakątkach Bukowiny. Tłem dla religijnych scenek malarze czynili lesiste, pagórkowate krajobrazy, czyli po prostu Bukowinę.

Każdy zespół klasztorny utrzymany był w innym kolorze: Voronet w błękicie, Humor w różu indyjskim, Moldovita w spatynowanej czerwieni, Suczewica w zieleni, a Arbore w zieleni malachitowej. Ciekawy jest fakt, że w miarę upływu lat malowidła nie spłowiały, jak można by się tego spodziewać – tylko niektóre freski poddały się deszczom i wiatrom. Tajemnica sporządzania farb pozostaje nie wyjaśniona do dziś, Włochy zaś – ojczyzna fresku – mogą Mołdawii jedynie pozazdrościć trwałości cerkiewnych malowideł ściennych.

Polaków zapewne zainteresuje drobny szczegół na niektórych freskach wewnątrz świątyń. Otóż gdy w środku cerkwi stanie się tyłem do ikonostasu, po lewej stronie drzwi widać malowidło przedstawiające fundatorów danego obiektu sakralnego. Nieraz wśród namalowanych osób można “odkryć” postać w stroju typowo polskim – świadectwo kontaktów i silnych związków polsko-mołdawskich z tamtego okresu.

Bukareszt (rum. Bucureşti, cyg. Bukureshta, bułg. Букурещ) – stolica oraz centrum przemysłowo-usługowe Rumunii. Leży w południowo-wschodniej części kraju (44°25′N 26°06′E), nad rzeką Dâmboviţą.

Pierwsze wzmianki o mieście pochodzą z roku 1459, status stolicy kraju Bukareszt uzyskał w 1862. Przez XIX i XX wiek przeszło wiele zmian i stało się centrum kulturalnym i medialnym Rumunii. Eklektyczna architektura, która stanowi mieszankę zabudowy historycznej, socrealistycznej oraz nowoczesnej odzwierciedla historię miasta. W okresie międzywojennym Bukareszt uzyskał przydomek Małego Paryża (Micul Paris). Duża część śródmieścia została zniszczona podczas działań wojennych, trzęsień ziemi oraz wprowadzania w życie programu systematyzującego Nicolae Ceauşescu. Obecnie miasto przeżywa rozwój ekonomiczny i gospodarczy.

Wg spisu ludności z roku 2007, Bukareszt liczy 1 930 390 mieszkańców w obrębie granic miasta. Około 2 mln mieszkańców mieszka w miejskiej aglomeracji. Pod względem ekonomicznym miasto oferuje potencjalnym inwestorom najwięcej w Rumunii. Jest również jednym z największych w Europie Południowej centrów przemysłowych i węzłów komunikacyjnych. Jako najważniejsze rumuńskie miasto, Bukareszt posiada również dużo uczelni wyższych.

Pod względem administracyjnym, miasto ma status wydzielonego z okręgu (Municipiul Bucureşti). Jest również siedzibą władz administracyjnych okręgu Ilfov. Samo dzieli się na sześć sektorów.